lara almarcegui

Lara Almarcegui, ‘Braakliggende terreinen in de Rotterdamse haven’, 2009.

A Wasteland in the Port of Rotterdam, 2009. Courtesy: the artist.

Voor Portscapes ontwikkelde Lara Almarcegui een inventarisatie van de braakliggende terreinen die overal in de haven van Rotterdam, inclusief de huidige Maasvlakte, te vinden zijn. In een krant werden de resultaten van haar onderzoek gepresenteerd. Haar belangstelling gaat uit naar gebieden die worden gekenmerkt door het ogenschijnlijk ontbreken van menselijk ingrijpen. Ze geeft aandacht aan deze gebieden waar de tijd op een vreemde manier lijkt te hebben stilgestaan. Schijnbaar onafhankelijk van het groeiritme van de stad zijn op deze plekken onbedorven paradijsjes ontstaan, voor de natuur en voor de bezoekers.

SKOR organiseerde op 8 november 2009 onder leiding van een bioloog een Pass Travel, een excursie langs deze braakliggende terreinen in de Rotterdamse Haven. Lara Almarcegui hoopt dat door dit project bezoekers de haven beter zullen leren kennen en dat ze op een andere manier kijken naar veranderingen in het havengebied. In de toekomst, als veel van deze terreinen zullen zijn ontwikkeld of veranderd, getuigt Almarcegui’s krant er van hoe de haven in 2009 er uit zag.

lara almarcegui kaart.pdf

lara almarcegui_portlands_lores.pdf

-----

The making of

-----

Het werk van Lara Almarcegui (1972, Zaragossa, Spanje) heeft betrekking op ongepland gebruik van de stedelijke structuur. A Wasteland: Rotterdam Harbour, 2003-2018; Genk, 2004-2014; Arganzuela Public Slaughterhouse, Madrid, 2005-2006; Peterson Paper Factory, Moss, 2006-2007 bestaat uit een diavoorstelling en begeleidende ansichtkaarten die vier stedelijke ‘wastelands’ documenteren. Elke locatie is, of wordt nog steeds, in ongeplande staat geconserveerd. Juist een gebrek aan planning is het enige dat gepland is en ongereguleerde veranderingen worden er aangemoedigd. Langdurige periodes van onderhandelingen met gemeenteraden en eigenaars waren vaak nodig om deze locaties aangewezen te krijgen en vooral te behouden. Vanuit het perspectief van milieubehoud problematiseren dergelijke ‘monumenten’ een concept van ongerepte natuur, als ‘dat wat niet door de mens is bezoedeld’. Ze lijken ons voor de vraag te stellen waarom sommige landschappen opmerkelijker worden geacht dan andere.